Sportcentrum, Beusichem - Met een ongeslagen status aan wat voor wedstrijd dan ook beginnen is altijd lekker, maar zorgt ook voor wat druk. Een blik op de immer bijgewerkte en accurate standenlijst (kuch) leert ons dat Feenstra Factory nul punten uit twee wedstrijden gehaald had. Geen idee wat zich tussen deze wedstrijd en de laatst gedocumenteerde nog heeft afgespeelt, voor het gemak ga ik er van uit dat de jongens een maand vrij waren.
Twee teams dus, één ongeslagen en met fatastisch doelsaldo – dat ook nog eens lichtjes op aarde is gezet vorige week, van onderschatting was geen sprake – en één team dat (vermoedelijk) alleen nog had verloren. Eitje zou je zeggen, maar daar trappen we niet meer in.
Van af het begin bleek dat de jongens van Source koorknapen zijn en grote kansen maken op de fair play prijs vergeleken met dit team van (voornamelijk) houthakkers. Vreemde hierbij was wel dat er een aantal goede voetballers bijzaten die dit echt niet nodig hadden. Tel de houthakkers op bij een ietwat seniele, hoogbejaarde scheidsrechter die stiekem aan het dromen was over die mooie vrouw uit 1897 en je snap wat voor pot 'zaalvoetbal' dit was.
Toch was het bij rust 5-3 voor AHC. Ondanks de irritatie, die steeds hoger opliep en af en toe al resulteerde in pogingen van AHC om te laten zien dat ook wij kunnen houthakken, ging het best aardig dus. Tot de tweede helft. Ik pak de wedsstrijd weer op als de rollen zijn omgedraaid; 6-5 voor Feenstra Factory en een (terug)schoppend AHC. Goed Feenstra Factory schopte ook nog natuurlijk, maar ik heb zelden zo'n felheid gezien aan onze kant. Waar we, ik schreef iets dergelijks al in het verslag van AHC-Source, vorig jaar ten onder gegaan zouden zijn toonden we nu veerkracht.
Twee á drie minuten voor tijd was de stand nog altijd 6-5 in ons nadeel. We speelden nog steeds dramatisch, en de ploegen die na ons moesten spelen waren al grapjes aan het maken. Toen kantelde de wedstrijd nog één keer. Vanuit het niets werd het 6-6 en brak een cruciaal moment aan in de wedstrijd. Dankzij de bank, en de bank alleen, werd de 7-6 gemaakt. Nu vraagt u zich misschien af hoe een reservebank kan scoren en zo nee had de doelpuntenmaker er ook niet iets mee te maken? Nu een reservebank scoort niet vaak inderdaad en de geen die de bal in het doel schoot verdient ook wat krediet, maar het was de bank die het geniale besluit nam om te blijven zitten en daarmee het momentum niet te doorbreken. Dit besluit wat de geschiedenis in zal gaan tegelijk met de goal van Van Basten in '88 en de bal op de paal van Rob Rensebrink zorgde ervoor dat AHC de 7-6 ook nog maakte.
Wederom een overwinning en dit keer in een ontzettend slechte wedstrijd. Nog altijd ongeslagen en 13 punten uit 5 wedstrijden.
Gegroet,
uw aanvoerders vervangende, vaste-stukjes-schrijver vervangende, freelance en amateur journalist
Zaalvoetbal AHC 
Reacties (1)
